NoSpang.com

Ketchup, citroen en poetsdoekjes E-mailadres
donderdag, 26 mei 2011 04:51

COLUMN - Als de HEER het huis niet bouwt, vergeefs zwoegen de bouwers. "Bai kaw, a no noti, ma naf´ kot´na grasi." * Deze woorden herinner ik mij als de dag van gisteren. Dat waren namelijk de woorden die mijn moeder aan mijn vriend vertelde toen hij haar kwam vertellen dat hij van mij houdt en toestemming vroeg om met mij te trouwen. Nu nog krijg ik een hele grote smile als ik terugdenk  aan de dag dat ik zat en hij plotseling een gouden ...

ketting om mijn hals drapeerde. Nu, inmiddels  dertien jaar geleden. Mijn moeder wilde hem duidelijk maken dat ze haar toestemming gaf, maar dat hij moest weten dat niet alles van een leien dak gaat in het leven. Ik voelde mij een beetje opgelaten door haar uitdrukking, alhoewel ik goed besef dat  het waarheid was als een koe. Had genoeg om mij heen gezien, hoe vandaag de dag huwelijken werden gesloten met allerlei grootse tam tam en binnen een jaar er een scheiding volgde.

Dacht het niet
De eerste indruk die ik van hem had, was één van hmmm, uhum. Daar stond hij, een goed uitziende  kerel met zijn eeuwige baggy broek omdat hij net weer gewerkt had en met de houwer en kettingzaag bezig was geweest. Een baan naast zijn reguliere baan als ICT´er. ´k Wist niet wat ik van de hele situatie moest denken. Had net een rare "relatie" achter de rug en had mijn hoofd wel nodig voor andere zaken. Hij vertelde dat hij een foto van mij had gezien. Een slanke jonkvrouw te midden van andere artiesten in robe gekleed met in het midden Gloria Estefan. Hij was tot over zijn oren verliefd geworden op de persoon die hij op de foto had gezien. Ik voor mijzelf heb het hem niet makkelijk gemaakt, niet dat ik "hard to get" speelde, meer omdat ik wilde dat we ons goed bewust zouden zijn van waar wij naar  toe wilden in de relatie. Toen mijn jeugdvriendin hem zag twee jaren voor ons huwelijk en me zei: " Is dat niets voor jou?  Antwoordde ik haar: "Dacht ik niet." Nu inmiddels 14 jaar verder moeten wij er nog steeds om lachen.

Will you marry me
Aangezien hij toen net geremigreerd was en ik nog bezig was in mijn mind waar ik zou neerstrijken, kwam zijn huwelijksaanzoek digitaal.  Heel veel bloemen, vlinders en beertjes en noem maar op met "Arline, will you, marry me?" Mijn collega´s in het ziekenhuis kwamen niet bij van het lachen en waren zo ontzettend blij voor me. Toen begon het, een en al geregel. Waar zou er getrouwd worden. Nederland, Suriname, Cuba, St Maarten, Australië. Er waren opties te over. Uiteindelijk kozen we niet voor de 500 gasten die we zouden moeten uitnodigen, maar werd het een zeer select gezelschap van vijftien personen dat zich voortbewoog van de Coppenamestraat, de Pier, Lelydorp  naar een adembenemend, koloniaal huis aan water in het district Para die we hadden uitgekozen als perfecte trouwlocatie.

Geen "eendags" situatie
De seksi yuru´s gaven het geheel een zeer romantisch tafereel, de theelichtjes in het gras, het muziek die kwam van de cello van mijn nichtje, alles was precies wat wij zelf wilden. Als teken dat wij elkaar wilden "dienen" hadden wij elk een kom met water om elkaar de voeten te wassen. Gevolgd door brood en wijn in een speciale dienst door mijn grote vriend die ook predikant is. De  gasten genoten duidelijk van de hele entourage en gingen netjes op tijd terug richting Paramaribo.

Wij bleven achter
Ik denk eraan terug als de dag van gisteren. Ons huwelijks reis is de rest van ons leven. Vandaag, zijn wij twaalf en een half jaar in de echt verbonden. Niet niks. Want trouwen is niet iets dat je zomaar met Jan, Mientje of Kobus doet. Wij waren in elk geval vastbesloten het niet tot een "eendags" situatie te maken.

Rozegeur en mest
Geen wonder dat wanneer ik iemand hoor zeggen dat een huwelijk alleen rozegeur en maneschijn is, dat ik denk dat die flink de waarheid manipuleert. Heel vaak als ik hoor dat mensen een gouden of diamanten huwelijksjaar vieren, vraag ik mij af wat zich er allemaal de revue heeft gepasseerd. Ik ben namelijk net als velen van jullie ervaringsdeskundige binnen een relatie en weet dat je occasioneel flink mest moet geven als je wilt dat er groei moet plaats vinden. Op tijd snoeien, zon en regen alle aspecten toepassen om groei te kunnen waarborgen. Zoals mijn mams mee heeft gegeven bij de opvoeding.  "Niemand vindt een vriend zonder  fouten." Ik ben niet perfect en verwacht het daarom ook niet van een ander. Echter in elke gezonde relatie hoort, wederzijdse liefde, bereidwilligheid, vertrouwen, respect, acceptatie en gezonde communicatie. Niet  meer van de ander verwachten dan jij kunt geven. Want waardoor gaan zoveel relaties stuk? Wat zijn de aspiraties binnen een huwelijk?  Hoeveel kunnen of zijn mensen bereid te stoppen in een relatie om het kans van slagen te geven?

Ora et labora
Het gaat namelijk om twee mensen bij elkaar, mensen die het met elkaar willen proberen. Mensen die de woorden "tot de dood ons scheidt", serieus nemen. In een maatschappij van zoveel onbegrip, ongeduld, egoïsme waren en zijn wij bereid om met Gods hulp er het beste van te maken. Ik zal niet schijnheilig doen alsof het elke dag koek en ei is. Noop, dat is niet eens in sprookjes het geval. Hoe goed zijn wij als echtpaar ons ervan bewust dat wij in de werkelijkheid leven. Wij maken ons geen enkele illusie dat we geweldig zijn of iets dergelijks. Aan een relatie moet je werken, hoe goed en hoeveel je ook bidt. Een vriendin van me vroeg mij twee maanden na het huwelijk met een grote smile op haar gezicht, " Arline, denk je dat je ooit zal scheiden?"  Ik antwoordde met een prompt:"Ja." Ze keek me verschrikt aan:  "Maar je bent pas getrouwd." Ik liet haar weten dat ik met een mens getrouwd ben en mensen veranderen. Alle lieve dingen die je eens hoorde, kunnen door situaties zo plots veranderen.

Een en al poetswerk
Wat we vandaag zullen doen? Wel, wij geloven bij gelegenheid in Carpe Diem. We willen in elk geval samen met de kinderen er een onvergetelijke dag van maken. We gaan een spannende tijd tegemoet. Twee dagen daarna legt mijn man zijn geloofsbelijdenis af. Vrijdag hebben wij dan nog eerst het gesprek met de anesthesist als voorbereiding op de operatie van mijn vijf jaar oude zoon. Hij wordt op maandag geopereerd aan een "toevallig" ontdekte goedaardig beentumor.  "Mama, ik wil geen operatie, ik wil niet dood!" zegt hij. Wij hebben dus op dit moment genoeg voor de kiezen. leven in het volle besef op "Wie" we mogen rekenen in alles in dit kort leven. Het komt in ieder geval wel goed.

Het verdere verloop van ons huwelijk hebben wij ook in het vizier. Ken ik de toekomst, nee. Wat ik wel weet is dat mijn man heel veel van ketchup houdt. Ziet zelf kans om cassave soep met ketchup te nuttigen, ik moet er niet aan denken. Mijn kinderen en ik, gebruiken heel vaak citroen in ons eten en drinken. Laat het dan zo zijn dat ik heb ontdekt dat het precies de benodigdheden zijn om koper te poetsen zodat het zijn glans niet verliest.
Aangezien ook wij samen uitkijken naar uiteindelijk een diamanten huwelijksjaar ligt er voor ons heel wat poetswerk in het verschiet met ketchup en citroenen en doekjes. Zolang wij ons doel duidelijk blijven stellen en poetsen komt het allemaal goed.

Note: * (Oftewel, een koe kopen heeft niet zoveel om handen, je moet wel bedenken dat je er gras voor moet snijden om te voeden)
Arline Blanker
Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.


Opnieuw .... een fantastisch artikel van Arline!!

Geweldig geschreven!

COLUMN - Als de HEER het huis niet bouwt, vergeefs zwoegen de bouwers. \"Bai kaw, a no noti, ma naf´ kot´na grasi.\" * Deze woorden herinner ik mij als de dag van gisteren. Dat waren namelijk de woorden die mijn moeder aan mijn vriend vertelde toen hij haar kwam vertellen dat hij van mij houdt en toestemming vroeg om met mij te trouwen. Nu nog krijg ik een hele grote smile als ik terugdenk  aan de dag dat ik zat en hij plotseling een gouden ... http://www.nospang.com/index.php?option … ;Itemid=37

 


We hebben 757 gasten online

Polls