NoSpang.com

Nederland moreel in verval E-mailadres
woensdag, 22 april 2015 14:26

COLUMN - Nederland is in intellectueel opzicht een openlucht VMBO en in nijverheid een onderwereld. Het is verworden tot een land alwaar verruwing en lijzigheid gelijk een gemengde relatie hand in hand gaan. Een afnemende interesse voor scholing, het verwensen van elkaar in een straattaal, Westernachtige taferelen welke zich niet zelden laten uitdrukken in liquidaties op klaarlichte dagen, inbraken en beroving gepaard gaande met IS-achtige rituelen, een specifieke manier van deelname aan het ...

verkeer en aan het publieke leven welke overeenkomsten vertoont  met dollende roofdieren in de wilde natuur etc. bepalen het huidige straatbeeld van Nederland. Ik geloof helemaal dat een groot deel van de allochtonenpopulatie een constructieve bijdrage heeft geleverd tot de verwording van allerlei extreme vormen van criminaliteit in Nederland. Met name het exotisch geteisem afkomstig uit oorlogsgebieden bij wie de taalschat eerder uit kogels en munitie bestaat dan uit een fatsoenlijk alfabet heeft over Nederland een geestelijke inhoud als uit een sceptic tank heen gestort. Terwijl Surinamers in Nederland enige opwaardering te danken hebben aan Raymann met zijn shows  is er een bevolkingsgroep die de kunst verstaat om steeds met  enige malle frats de media aandacht op zich gevestigd te houden. Hierdoor is Nederland toe aan een geestelijke herverkaveling en dito landinrichting. 
   
Een groot deel  van het inwonersaantal van Nederland geraakt in euforie enkel door de successen van een voetbalclub alsof hun hele lege ego daaraan bungelt. Men doet dat met hetzelfde fanatisme en bevlogenheid als waarmee zelfgemaakte beelden in India, ook al dienen ze nergens toe, met extatische devotie worden bewierookt en vereerd. Zelfs voor een overleden volkszanger kan men in Nederland in zichzelf wegkwijnen. Nederland kent geen hoge geestelijke- en spirituele welvaart met als gevolg dat men het moet doen met zulk soort ooggenotsmiddelen. Ik kan mij een toneelstuk uit 1974 van de Surinaamse schrijfster Thea Doelwijt herinneren met als titel “Land te koop“. Nederland moet met spoed met dit opschrift worden behangen. Dit land is een kraakland dat eerst gekraakt moet worden om er comfortabel in te kunnen wonen. Regels doen er gauw dienst als het aangestoken lont van een serie knalvuurwerk . Terwijl de hele economie floreert op winsten in voornamelijk Oostbloklanden presteren mensen hier nog een nationalistisch gevoel op te kweken. De toejuiching van de verdrinkingsdood van bootvluchtelingen in de middellandse zee als zouden de slachtoffers potentieel dreigende steuntrekkers zijn zegt heel veel over de morele kwaliteit van zulk soort Nederlanders.

Het Hollandse rechtsgevoel bij deze categorie verschilt niet veel van de hete adem van een bloeddorstige pitbullterriër. Het feit dat donkere Nederlandse voetballers anno 2015 met xenofobisch boegeroep weggehoond zijn geweest  terwijl  opstandige lichtgetinte allochtonen bij hetzelfde geteisem respect afdwingen doet de vraag rijzen op welke wijze de xenofobie in de geest van zulk soort mensen is gekristalliseerd. Moralisten hebben de neiging  om een oud fenomeen als het “biologisch racisme” bij het oude te laten terwijl dit fenomeen als gevolg van de massamigratie op het aardoppervlak opnieuw van zich doet spreken. Als de drenkelingen in voornoemde alinea geen zwarte Afrikanen waren geweest zou er in het slechtste geval  met een verkapte meewarigheid op zijn gereageerd. Nederland zit zogenaamd met haar eigen uitgeprocedeerde asielzoekers op haar maag. De meest praktische oplossing zou zijn om hen te verkassen op de geannexeerde Antilliaanse eilanden alwaar de bewoners veel toleranter zijn dan de Hollanders hier in Nederland. In Nederland piekert men er niet over omdat ze die eilanden graag gereserveerd willen houden voor Hollanders die vanwege het mooie weer naartoe zouden willen uitwijken. Men verjaagt er liever de zwarte Antillianen met een enkeltje  richting Nederland en als het even zou kunnen naar het Niemandsland dat driekwart van het jaar onder water zou staan.

De laatste tijd klinkt er steeds luider op dat het slecht gesteld zou zijn met  de werkgelegenheid onder allochtonen in Nederland tegenover een toename van de werkgelegenheid in z’n algemeenheid.  Het behoeft geen nadere toelichting dat werkgevers hun selectie op een wijze toepassen die overeenkomt met het deurbeleid bij vele Nederlandse discotheken. Toch wordt er van alles bedacht en uitgevonden om allochtonen via zinloze re-integratietrajecten deel te laten nemen aan de arbeidsmechanismen in de samenleving. Nederlandse flinkertjes die, hoewel ze zelf toe zijn aan een duchtige re-integratie en socialisatie, zijn binnen de re-integratietrajecten aangesteld als opknap-guru’s. Met hun macht, inspraak en niet te vergeten discretonaire bevoegdheid kunnen zij trajectdeelnemers stevig in bedwang houden. Een illustratief voorbeeld is gemeente Amsterdam alwaar bijstandstrekkers even de auto’s van de re-integratieguru’s konden gaan poetsen.

Nederland is moreel behoorlijk op haar retour. Er is haast geen verschil meer aan te wijzen tussen iemand als Holleeder achter de tralies’ en de makers  van de wetten in de Tweede Kamer. Sinds Teeven en Opstelten het juridische landschap van Nederland gelijk twee binnen- en buitenhuisarchitecten mochten inrichten, is de polarisatie en willekeur alleen maar toegenomen. Wetenschappers hebben het  over rassenjustitie terwijl vele pro-deo advocaten liever geen zaken van allochtonen willen aannemen die een furieuze klacht tegen de Nederlandse overheid inhouden. De oude knakkers van de Hoge Raad mogen sinds een paar jaar een brief beantwoorden met maar één regel, namelijk: “Ik acht de klacht ongegrond “. Als je het gebouw van de Hoge Raad binnenwandelt zie je de veelal hoogbejaarde personeelsleden die een hoogleraarbaan achter de rug hebben, met hun dof glazige ogen voor zich uitstaren alsof ze van aangezicht tot aangezicht met de dood staan.

Misdrijven gepleegd door gemeentes, publieke figuren en magistraten worden middels toepassing van allerlei kunst- en vliegwerken buiten de strafrechtelijke radar gehouden. Laatst kopte een krant met het bericht dat het falend beleid van het rechtssysteem het “eigen rechterspelen“ in de kaart zou werken. Ik kan mij voorstellen dat de categorie allochtonen als voornoemd voor zichzelf een vruchtbaar klimaat ziet om er haar criminele toverkunstjes in te laten gedijen. Vaderlandlievende Nederlanders gebruiken vaak als argument dat het er met de rechtsgang in het buitenland veel slechter zou zijn gesteld dan in Nederland. Men heeft het dan over de inrichting van de bajes waarbij men met meerderen in een krap hok opgesloten zit. Fysieke mishandeling zou er aan de orde van de dag zijn. De onwetendheid is er debet aan waardoor men niet beseft dat men niet voor alles in de gevangenis hoeft. Er bestaat ook nog het civiel recht, het bestuursrecht etc. waarvoor je niet in detentie hoeft maar enkel je woede kunt zitten opdrinken nadat je door de veelal partijdigheid van de rechter in het ongelijk bent gesteld.    
       

 


We hebben 808 gasten online

Polls