NoSpang.com

Eigen werkverschaffing in Nederland E-mailadres
woensdag, 03 september 2014 15:11

COLUMN - Volgens de recente nieuwsberichten zou de verhouding tussen het ministerie van VWS en de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) grondig moeten worden herzien. Er zou sprake zijn van ongewenste verwevenheid van het ministerie en de NZa. Daardoor zou volgens een onderzoekscommissie de rol van deze onafhankelijke toezichthouder aanzienlijk zijn aangetast. De conclusie van deze commissie luidde dat er sprake zou zijn van de schijn van een ongerechtvaardigde inmenging. Deze gebeurtenis is ...

maar een greep uit het laatje van zuivere Nederlandse avonturen. Witte-boord- criminaliteit zoals dat heet is een oud Nederlands fenomeen welke qua gradatie, omvang, ernst en ethiekloosheid niet onder doet voor die van vergelijkbare taferelen in  diverse  ontwikkelingslanden, waar Nederland met haar Calvinistische inborst snerende kritiek op heeft gehad en nog steeds heeft.

Crimineel gedrag is in Nederland een zeer relatief begrip. Criminaliteit is op het ene front als zodanig wel strafbaar terwijl die op het andere front weer vergoelijkend werkt. Op een gegeven moment kun je er zelfs niet zonder. Om deze slag criminelen niet te kwetsen bedient men zich van eufemismen, welke een nieuwe mogelijkheid bieden tot sociale omgang. Wie zich in het verkeer met zulk soort lui te veel op waarheid beroept, verkeert maar er maar heel kort onder en zal daarna tandenknarsend de maatschappij de schuld geven van zijn eigen verzuurdheid. Als gesprekspartner voel je meteen aan dat dit soort mensen waar je mee te maken krijgt heel weinig om het lijf hebben. Ze gebruiken hun op dubieuze gronden verkregen baan om zich door middel van zelfsuggestie in het eigen ego ongeschonden te wanen.

Ze wensen in hun functioneren uitsluitend bejegend te worden met hoffelijkheid die voor hen een geaccepteerd , zelfs wenselijk overlevingsmiddel is. Het voorkomt moord en doodslag. Ten opzichte van de lijzige taal van deze werkers is zelfs de seksuele taal veel vrijer geworden en hebben die hun klassieke taboes verloren. Dat wat in hun functioneren thans manifest is betreft het territorium van de versluiering als een noodzakelijke voorwaarde tot zelfhandhaving. Er klinken steeds meer woorden maar er wordt steeds minder mee uitgedrukt. Dat wat wij communicatiemaatschappij noemen is precies de maatschappij die drastisch een einde heeft gemaakt aan alles wat communicatie is. Het recyclen voor hergebruik van steeds dezelfde onderwerpen en interviews met halve beroemdheden is blijkbaar acceptabeler geworden dan de terugkeer van steeds dezelfde taalfiguur. Er word gekoketteerd met clichés door er op krampachtige wijze ironisch mee om te springen. 

Daar waar het in Nederland om draait behelst het creëren van werkgelegenheid voor lui die men desnoods uit therapeutisch oogpunt uit de verveling wil houden. Enkele instellingen die naast de NZA  aan dit kenmerk beantwoorden zijn de Nationale Ombudsman, De Hoge Raad, De Commissie Mensenrechten, de Hoge Raad en de arrondissementen. De vraag of deze remedie in de vorm van gedwongen werkverschaffing voor de verveling effectief is, blijkt  in de praktijk lang niet het gewenste effect te sorteren. Op dit soort werkplekken heerst er een grootheidsdrang, een collaboratie in de personele werving en selectie waarbij een maffia aan selecteurs enkel failliete boedels voor degenen die na hun volgen, ter overname kunnen achter laten. Zulk soort werkers dat de noodzaak van de zware arbeid  alleen maar aan haar lome ledematen voelt opdringen is louter decoratief present op de werkplek en lijdt voor de rest aan een eclectisch vertoon van pronk, geld en macht op materieel niveau. Hierdoor menen ze bezit te kunnen nemen van het privilege van keizers, geestelijken en patriciërs en maken zij van hun werk een domein van amusement. De Nederlandse arrondissementen bijvoorbeeld laten zich aan de grimmige realiteit helemaal niets gelegen liggen en creëren een klimaat waarbinnen de officieren van justitie en de dodelijk vermoeide rechters zich als uitverkorenen en zonder enige inspanning  in hun voorname beslotenheid kunnen terugtrekken.

Een tweede stereotype werkplek voor liever-niet-willen-werkenden is het Hoogste rechtscollege van Nederland t.w. De Hoge Raad. Dit college waarvan het personele bestand opgebouwd is uit gedeclasseerde hoogleraren en reserve tribune justitiabelen is een syndicaat van parasitaire mutanten, zonder enig nut en zonder enige functie. Ze zijn in volmaakt contrast met alles wat echt functioneel is. Hun zogeheten noeste arbeid is een wankel activisme waarin ze  rusteloos zoeken naar imaginaire dreigementen om er tijdig bij te kunnen zijn. Niet om de dreigementen zelf maar om het activisme. Het pseudowereldbeeld van de justitiabelen is ondanks hun winderige eigendunk, volstrekt inadequaat. Als moraaltheologen hebben ze volstrekt geen boodschap. Hun wereldbeeld is een bibliotheek van de papierensnippers van beproefde, doodverklaarde mythologieën en van de waanmythologieën  Bij hen is hun onbeduidendheid tegelijk diepgang en zelfhandhaving.  

Diverse Nederlandse werkplekken tuimelen versluierd in een wereld van list en bedrog. De bevoorrechten binnen deze werkplekken verstaan bij uitnemendheid de kunst om abjecte zaken te verpakken in mooie, zachtaardige of zelfs slappe uitdrukkingen dan die in werkelijkheid zijn. Woorden worden door hen,vooral als ze iets onaangenaams willen verbergen of die juist aan de man willen brengen, naar believen opgerekt, ingekort of versuikerd. De politiek, ook een stukje eigen werkverschaffing, is er een held in. Men is omringd door reclames  terwijl de pers er ook aan mee doet. In feite zijn politici er debet aan dat eufemismen epidemisch zijn geworden. Door het gebruik ervan werken eufemismen kalmerend en vertragend. Ook al heeft Poetin met zijn risicoloze gewoondoenerij in Oekraïne kwaad in de zin en is hij duidelijk provocerend maar politici op hun beurt zijn bezig  impopulaire maatregelen aan het bekokstoven. Zij dragen er zorg voor dat de mogelijkheden en de snelheid van de pers en media gereduceerd worden tot de bedrijvigheden in een dolhuis. De Gazakwestie bijvoorbeeld heeft met zijn gulle klank iets van Sesamstraat wanneer Pino en Tommy iets ondeugends tegen meneer Aarts willen ondernemen. Onthullingen als Gazastrook en megadoden door Israëlische bombardementen kunnen hoogstens leiden tot reacties van lacherigheid, onbegrip , onverschilligheid of sensatie. Ze zijn als eufemismen een vondst van het Hoge Hoeden design. Feiten die ons zouden kunnen doen verstenen krijgen woorden mee die ons oor betoverend in slaap wiegen.
(Rabin Gangadin)

 

 


We hebben 793 gasten online

Polls