NoSpang.com

'Het cobragebroed dat schilderswijk heet' E-mailadres
maandag, 18 augustus 2014 03:54

COLUMN - Als ik de historie van de Schilderswijk te Den Haag induik dan is die, om het bij beschaafde adjectieven te houden, altijd het strijdtoneel geweest van onrust en straatrumoer. Volgens onderzoeker Diederick Klein Kranenburg die recentelijk  aan de rijksuniversiteit te Leiden promoveerde op een onderzoek naar het leven in deze woonwijk in de  periode 1920-1985, zou deze inmiddels tot een zeer berucht ghetto uitgegroeide woonwijk nooit een ...

homogene, hechte gemeenschap hebben gekend  zoals er steeds werd aangenomen. De bevolking bestond vroeger overwegend uit de arbeidersklasse waarbij men elkaar met een microchirurgische precisie in de smiezen hield van wat men deed,  wat men naliet, wat men in de wacht sleepte, wat men behaalde en bereikte etc. Volgens Diederick Klein Kranenburg bleef daardoor het opleidingsniveau in de wijk laag omdat bij educatieve niveau overstijging of een poging daartoe,  een heilige sociale erecode was gekraakt. Je paste vanaf dat moment gewoon niet meer in de wijk . Ook viel je buiten de boot als je bijvoorbeeld een andere baan had dan anderen in de straat.

Je was dan bijna verplicht om de wijk te verlaten. Dat is tenminste de belangrijkste conclusie van het onderzoek van Diederik Klein Kranenburg naar de geschiedenis van deze wijk. Volgens de onderzoeker kende na de oorlog iedere straat in de Schilderswijk een groep bewoners met een netwerk aan vrienden en familie in de buurt. Die bewoners vestigden er hun autoriteit door de straat waar hun huis aan stond, over te nemen. De desbetreffende straat deed dienst als hun huiskamer waarbij iedere voorbijganger zich aan hun regels diende te houden.  Indien de voorbijganger geen tolheffing wenste af te dragen moest hij diens pugilistische kwaliteiten bewijzen om door te mogen. De regels waren per straat verschillend, maar hadden wel allemaal hetzelfde doel; de wereld zoveel als mogelijk buiten het spectrum van de straat houden.

Cobragebroed:
In de schilderswijk wonen thans overwegend etnische Nederlanders met de klemtoon op Marokkanen maar het klassieke gedragspatroon is er niet beter op geworden. De schilderswijk is juist verworden tot een nationale vergaarbak van menselijke afval, een cobragebroed. Het is een schouwspel van het ergste. De bewoners vinden het bewonderenswaardig voor zichzelf dat zij angst kunnen zaaien door de schilderwijk te reduceren tot een ambitieloze achterbuurt alwaar een ieder gespecialiseerd dient te zijn in onwetendheid, wreedheid en molestatie. Als je weigert in te stemmen met hun gebalk en gemekker dan ben je klaarblijkelijk tegen hun traditie.

Hun logica bestaat uit een combinatie van halve verongelijktheid en hele clichés, hun wereldbeschouwing is een mengsel van misvattingen, ontleend aan ontwikkelingen in het Midden Oosten alsof zij zich een syndicaat van rescue’s wanen dat zich voor elk Islam gevignetteerde strijd in de wereld moet kunnen laten rekruteren. Deze actie getuigt van een idiote sociale gedrevenheid terwijl men zelf in Nederland constant verweven is in conflicten met andere Nederlandse etnische groepen hetgeen in strijd is met de pretentie die ze dan zelf hebben. Vanuit het perspectief van een metrotunnel voeren ze in de  schilderswijk  ten eigen bate een handeltje in een verkapt multiculturalisme en betalen zij de prijs ervan met hun agitatorische gebral.  Het recht op domheid is één van de voornaamste eisen. Domheid en het treiteren van iedereen die niet eens is met hun verkapte ideologie, behoort tot hun levenshouding.

Ze hebben een weerzin tegen elk talent, een afkeer van elke kwaliteit. Hun onvermogen ontlaadt zich in bittere haat en agressie. En om de agressie , haat en domheid te overstemmen en tegelijkertijd de bladluis en de meelworm te imponeren is men bezig zinloos te demonstreren. Hun waardeschaal is een stapel oud roest waaruit ze nu eens dit dan weer dat oppakken. Ze redeneren in fysieke overweldiging en niet in ethiek en moraliteit. Het enige wat de geestelijke slaapzucht, de morele inertie kan prikkelen is onderling gekrakeel over groepen waarvan ze niets begrijpen en waarop ze dus onbewust jaloers zijn. Ironie en verbale virtuositeit komen bij hen niet in de plaats van animale woede. 

Onderlinge etnische polarisatie:
In 2004 was het in de Schilderswijk te Den Haag op dezelfde wijze tot een militant treffen met Hindoestanen gekomen als met Zuid-Molukkers te Culemborg. Marokkaanse wereldverbeteraars waren  een hindoetempel  binnengedrongen en hadden diverse religieuze attributen tot gruzelementen bewerkt. Bij onenigheid in het verkeer wordt er niet zelden intimidatie toegepast om de andere partij, vooral als die tot een andere etnische groep behoort,  particulier te verbaliseren. Ik maakte bijvoorbeeld een keer persoonlijk mee dat een bestuurder die het langzame verkeer als gelegenheid benutte om zijn vrouw bij de Haagsche markt even gauw te laten uitstappen , door een doldrieste Marokkaanse bestuurder die achter hem aan reed, werd aangevallen terwijl de gewraakte gedraging bijna kenmerkend is bij vele Marokkaanse verkeersdeelnemers zelf.

Zij hebben er geen erg in midden op de autoweg te stoppen om een hele conversatie te voeren met toevallig een bekende. Uit je je misnoegen daarbij als gehinderde weggebruiker dan riskeer je op dat moment het ergste dat zich denken laat. Een ander tafereel is een aanrijding tussen een Marokkaanse automobilist, aankomend vanuit een zijstraat , met een autobestuurder van niet-Marokkaanse afkomst die op de hoofdweg reed. Ondanks het feit dat de Marokkaan fout was presteerde hij zijn gelijk op te eisen door naast zijn proletarisch verklankte verbositeit tegenover de andere bestuurder,  met zijn mobieltje een hele volksstam aan Marokkaanse ooggetuigen op te piepen die de politie de juiste toedracht van de feiten zou moeten aanreiken.  Als je deze futiliteiten moet gaan abstraheren krijg je een triest beeld van de communicatie en omgangsvormen tussen etnische groepen in sommige delen van Nederland. 

Gedragsovereenkomsten:
De sterke invloeden van de gebeurtenissen In het Midden Oosten lijken door te werken op de humeurigheid van in het bijzonder de Marokkaanse bevolkingsgroep in Nederland. In de islamitische wereld is het heel normaal tegenstanders met een andere mening te folteren en zelfs te liquideren. Dat is er nu eenmaal de wet van de straat, van de driftige woestijn wilden. Daarom is de hele islamitische wereld meer een brandhaard dan een bewoonbaar gebied. De atmosfeer is er geabsorbeerd door haat , wantrouwen en angst . Het behoeft geen betoog dat voornoemde humeurigheid die als wildvuur steeds verder om zich heen grijpt, Nederland langzaamaan erg onveilig zal maken. Het intimideren en liquideren van andersdenkenden in de islamitische wereld is klaarblijkelijk al eeuwen verankerd en krijg je als effect dat opportunistische politici als Geert Wilders het publiekelijk heeft over een cultuur van haat , geweld en intolerantie in plaats van een vredelievend volk. In het midden oosten, duizenden kilometers ver weg vervalt de hele regio in een zee van anarchie en religieuze krankzinnigheid, waarbij vooral de fanatieke wreedheid opvalt. Moet hetzelfde ook in Nederland gebeuren?

Het politieoptreden in de Schilderwijk:
Als twee notoire leugenaars glashard tegen elkaar staan te liegen wordt enkel diegene in het gelijk gesteld die een charismatische persoonlijkheid heeft. In het onderhavige geval gaat het om een controverse tussen de politie en Marokkanen. Het beeld van de politie is een stereotypering van wat er over deze beroepsgroep van oudsher onderzocht en geschreven is geweest. De politie schroomt geen bedrog, leugen en verhaspeling van feiten als de grond onder haar voeten heet begint te worden. Deze waardeoordelen staan ook in rapporten, die zelfs in de jaren tachtig werden gepubliceerd. 

In 2000 is de Nederlandse politie door het Europese hof veroordeeld geweest wegens seksisme jegens de eigen, vrouwelijke collega's en wegens racisme jegens, in die tijd jegens Surinamers . De politie wist steeds weg te komen met een slaapliedje dat niet meer omvatte dan "eigen verdediging uit noodweer " en "verzet bij aanhouding ". Ja, wat moet je met een schrale taalschat als je niet meer hebt dan een Mavo/Vmbo en een cursus pief-paf-poef in de gymzaal.  Met deze opstelling laat de politie duidelijk zien dat die uit een siamese samenstelling bestaat van een macho en een mietjo.

Als men robuust en krachtdadig denkt te kunnen optreden, gebruikt men als performance graag het politie vignet en de daaraan gerelateerde (discretionaire) bevoegdheden. Wordt men geconfronteerd met het eigen falen dan gebruikt men impopulaire leugens en foefjes. Elk burgerargument tegen het optreden van politie verbleekt ten opzichte van dier afatisch verklankte ballade. Resumerend komt het erop neer dat de Haagsche politie en de Marokkanen uit de schilderswijk tegenover elkaar exact hetzelfde doen, en dat is de werkelijkheid verdoezelen door elkaars aandacht te misleiden met een fata morgan. Hierdoor is het erg moeilijk om het voor één van hen op te nemen en/of één van hen te veroordelen.
(Rabin Gangadin)


 


We hebben 282 gasten online

Polls