NoSpang.com

"Israel-Palestina" E-mailadres
dinsdag, 22 juli 2014 14:51

COLUMN - Is er in het conflict Israel-Palestina op termijn een zelfde oplossing denkbaar als welke zich via een lang slepend proces openbaarde in het geloofsconflict tussen protestanten en katholieken te Ierland? Of is er eenzelfde coïncidentie te verwachten als bij de val van het ijzeren-gordijn tussen Oost-en West-Europa? Politieke analisten komen met verklaringen aandragen die niet meer voorstellen dan een kluif in de bek van een bloedhond. Ze drukken zich steevast uit in een ...

taaltje dat een mengeling vormt van komieke pedanterie en ijzige rechtlijnigheid. Hoewel er ingewikkeld en geleerd over wordt gedaan is het Israëlisch-Palestijnse probleem eenvoudig om het uit te leggen maar tegelijk buitengewoon ingewikkeld om het het hoofd te kunnen bieden.

Enkele feiten die van belang om te weten zijn:
1. Israël is niet bereid de bezette gebieden prijs te geven omdat de  Joden  als excuusgrond aandragen dat ze in de geschiedenis steeds onderdrukt, geknepen, geplaagd en geëtiketteerd  zijn geweest waardoor ze het recht menen te hebben om te doen waar ze simpelweg trek in hebben. Landjepik valt onder één van hun kinderlijke joodjes pretenties.

2. De Westerse wereld is niet bereid Israël hier toe te dwingen omdat men , ondanks het geconserveerde antisemitisme in de eigen vijfsterren diepvrieskist,  tegenover Joden een schuldcomplex veinst hetwelk tot gevolg heeft dat men hen letterlijk de ruimte wil gunnen om hun pootjes verder te mogen strekken dan tot de prikkeldraadbeschutting van Auschwitz. Verder wordt er door de Westerse wereld ook als argument gebruikt dat Palestina officieel geen erkende Staat is in welk geval het niet duidelijk zou zijn dat het grondgebied de Palestijnen juridisch zou toebehoren. Onder druk en invloed van Israel wordt voornoemde erkenning  door de internationale gemeenschap zolang als mogelijk uit de agenda gehouden waardoor er internationaal bezien ook geen sprake kan zijn van annexatie van andermans grondgebied.   

3. Voor de Palestijnen is dit een grotere ramp omdat de geschiedenis leert dat Arabieren ver buiten hun grens juist land gingen veroveren in plaats van dat ze ooit iets van hun eigen grondgebied  aan een andere prijs hebben hoeven te geven. Hierdoor is het voor hen zowel psychologisch als emotioneel ook een harde kluif deze ontwikkeling te moeten verteren. Men moet nu zelfs de schoen kussen die hen een trap verkoopt.

4. Israel gebruikt ter eigen verdediging het vervatte bij punt 3 maar voegt als bijlage er nog het volgende aan toe. Men draagt als argument aan dat Moslims de Joden en de Hindoes’ in het Aziatische continent graag ontruimd zouden willen zien. Verder wijst Israel erop dat de grootste vredesactivist uit India, t.w.  Mohandas Karamchand Mahatma Gandhi , Pakistan toentertijd een stuk van zijn eigen grondgebied had geoffreerd en thans te maken krijgt met het feit dat de Pakistanen er steeds meer bij willen hebben, namelijk het belendende Kashmir , Bangladesh etc. welk argument de weegschaal bij de internationale beoordelaars toch goed ver doet doorslaan. Hierdoor vreest Israel dat de Palestijnen op termijn met haar hetzelfde gaan willen doen als wat Pakistan met India uitprobeert

5. India kan zich in de regio enkel handhaven door externe confrontaties uit de weg te gaan, hetgeen overigens Hindoestaans eigen is, en haar regio proberen te paaien met haar muziek en  bollywood movies, in welke laatste  paradoxaal genoeg juist Moslims een menselijke c.q. sympathieke en een voorbeeldfunctie krijgen toebedeeld. Dit is een vorm van assertiviteit die aan de aandacht van de commissie voor Nobelprijs voor de vrede onopgemerkt voorbij is gegaan. Volgens Indiase socio-analisten kun je de wereld veroveren met cultuur alleen. Ik vrees dat India hier op termijn heel erg gelijk in zal krijgen. Israel daarentegen steekt vanwege haar militaire expansie de middelvinger op voor haar Arabische buren en daarbij provocatief één vinger op de trekker amoureus griemelend.

Deze vijf punten in acht nemende is iedere poging tot vredesonderhandeling in het conflict tussen Israel en Palestina volstrekt utopisch en zijn diezelfde pogingen in het verleden, ook al sleepten de vredesonderhandelaars er de Nobelprijs voor de vrede voor in de wacht, niet meer dan een doekje voor het bloeden geweest. Wat moet je doen als enige genezing niet in het vooruitzicht ligt? Artsen trekken er de stekker uit en lichten ze  de familie in om zich op het ergste voor te bereiden. Hoe moet het met dit regionaal conflict? Er zijn twee mogelijke opties: vechten tot je al je schietgebedjes uit hun huls schietend, zelf letterlijk de rook in op gaat.

Het grondgebied laten voor wat het is en in een ander Arabisch land ( vooral genitaal) assimileren. Westerse mogendheden die aan de onderhandelingstafel deelnemen zijn zich hier in voldoende mate van bewust terwijl het ronduit hypocriet is dat men merendeels vanwege de Nobelprijs voor de vrede, een ieder probeert voor te houden dat er op termijn een ultieme oplossing voor het conflict mogelijk is. In feite gebruikt men het conflict tussen Israel en de Palestina ter opbouw van een gevoel van zelfvertrouwen en ter opvijzeling van een kennelijk gemaltraiteerde ego. Zulke creaturen zijn er veel in de wereld! Alles wat ik zelf over de kwestie Israel vs Palestina lees behelst niet meer dan een inventarisatie van aanslagen die ze op elkaar blijven plegen. Iets anders zit er niet bij. Als je het goed bekijkt komt de attitude en positie van Israel overeen met die van de blanke wilden in Zuid-Afrika die de apartheid onder geen beding wensten op te geven. Tot slot is Zuid-Afrika verworden tot een blank imperium binnen een multiculturele staat welke constructie de Palestijnen onder geen beding gaan willen voorstaan omdat het vervatte bij punt 3 als voornoemd hier een belemmerende rol in zal blijven spelen.

De schaal van een eenvoudige vergeldingsthermometer leert ons dat één dode onder de Israëliërs als gevolg van een Hamas-actie in intensiteit gelijk zou moeten zijn aan duizenden aan de kant van de Palestijnen. Het is deprimerend te zien hoe obstinaat men elke Palestijnse scheet richting Israel opblaast tot een wereldwalm en elk Israëlisch hellevuur reduceert tot een luciferskop. De Joden zelf hebben het steeds over vredelievende bedoelingen omdat ze het fascisme in de Gazastrook zouden verjagen waarbij  de Hamas de belichaming zou zijn van het kwade. Zelfs de gewezen minister van Justitie van Agt onder wiens gezag Molukse treinkapers ondanks hun overgave desastreus werden geliquideerd, begint de bombardementen door Israel van Palestina met een vroom getrokken gezicht te veroordelen.

Van Agt is duidelijk getransformeerd tot een half humanistisch, half patriottisch gespikkelde cultuurfilosoof die gezelligheidshalve ook een bestraffende vinger wenst uit te steken naar het langdurige maltraiterende optreden van Israel. In de beeldtaal heeft het van Agt nooit aan ontbroken. In feite was hij in zijn tijd binnen de politiek het meest taalvaardige. Hoe meer het kunstproza bij hem besmet werd door binnen sijpelende woorden , des te harder bij hem de  behoefde ontstond om die te ontsmetten. Naarmate het praktische woord oprukte groeide bij Van Agt de behoefte om zijn woorden “wit-te-wassen “. Niemand zal ontkennen dat de Israel-Palestina kwestie een groot probleem is maar zodra men op praatjes van zo’n CDA-boerenhengst als Van Agt  reageert krijgt die humorloze en stereotype standpunten over zich heen gestort. In dit conflict houdt een ieder een platvloerse, ideologische kijk op de ingewikkeldheid en manipuleerbaarheid zoals die zich in hun brein uitkristalliseren. 
Rabin Gangadin


 


We hebben 804 gasten online

Polls