NoSpang.com

Twee plastiek stoelen en een jas E-mailadres
maandag, 14 juli 2014 17:26

COLUMN - Ik weet nog dat ik me als jong volwassene enorm irriteerde wanneer ik op een feest kinderen zag slapen in twee bij elkaar geschoven plastiek stoelen met daarop enkele winterjassen die als dekbed zouden moeten fungeren. Mijn moeder liet weten dat ook ik vele uren op menig bruiloft vredig had doorgebracht op het in elkaar geknutseld bedje van plastiek. “Ik ook?!” vroeg ik met grote verontwaardiging in mijn stem, denkend aan mijn rugklachten van nu. “Ook jij ja. Na al dat ...

spelen en rennen door die zaal, was je bekaf en viel je als een blok in slaap”. Toch was ik het oneens met deze slaapstijl, omdat ik me geenszins kon voorstellen dat kinderen in een diepe remslaap kunnen komen, liggend op twee stoelen, onder een hoop jassen, met een kussentje van handtassen en sjaals.

Toen ik onlangs op een trouwerij was zocht ik in de hoeken van de zaal deze geïmproviseerde ledikantjes met kinderen op. Maar daar stonden nu lege plastiek stoelen. Ik keek rond  en zag ook geen kinderen door de zaal sjezen, noch jengelen, of bezig zijn andere kinderlijke taken. Toen ik beter keek, zag ik toch kleine mensjes zitten, met in de handen een i-pod, i-pad of tablet, zonder daarbij enig contact te maken met elkaar of met grotere mensen. Er was een ander kind, de sai bala, die met een jaloerse blik naar de andere kinderen keek, alsof hij tegen zijn wil was opgesloten in de maro.

Later op de avond zat het groepje kinderen daar nog. Soms werd limonade gebracht door een van de grote mensen. Daarna stond er een kind op en maakte hij wel een sprint door de zaal. Is het rennen en springen wat wij als kind deden dan nu begonnen, vroeg ik mij af. Wacht deze nieuwe generatie kinderen dan tot middernacht met  gekdoen, springen, rennen, vallen en jengelen? Tot ik het kind terug zag rennen en in zijn vaart nog snel zijn gulp dichtritste voordat hij op dezelfde plek plaatsnam. De rest hadden amper opgemerkt dat hij een aantal minuten naar de wc was geweest. Zijn stoel had hij zelf bezet gehouden door zijn I-pad er omgekeerd op te leggen. Dit was kennelijk het algemene kinderteken van dat hij zo terug zou komen.

De nacht naderde, mensen raakten beschonken, de band speelde luider en in een sneller tempo. De zaal trilde mee van genot. Ik richtte mijn blik op het groepje kinderen. Ik zag dat de sai bala zich inmiddels bij hen gevoegd, hem werd zonder woorden een I-pad aangereikt. Zonder enige wrok speelde hij met hen mee. Dieper in de nacht werden de bewegingen van de grote mensen wilder en hun geluiden scheller, terwijl het groepje kinderen  onveranderd geruisloos was gebleven. Gefocused op het digitale spel, met alleen de kleine vingers die vliegensvlug over de schermen bewogen.

Toen de ochtend aanbrak richtte een van de grote mensen tot een van de kinderen, of hij mee ging naar huis. Hij snauwde haar af, met dat hij nog niet klaar was, terwijl hij alle moeite deed zijn ogen open te houden. Oh, wat mis ik die twee plastiek stoelen en een jas, die bij elkaar een deugdelijk bed vormen, voor kinderen die na spelen, rennen en ravotten hier vredig op in slaap vallen. 
Sergio Bunsee


 


We hebben 411 gasten online

Polls