NoSpang.com

Rechter kan in haar functioneren beter geen mens zijn E-mailadres
donderdag, 03 juli 2014 13:35

COLUMN - Gewezen Surinaamse rechter Walther Donner die zich tevens verdienstelijk maakte als literaire auteur, publiceerde ooit tijdens zijn loopbaan een roman, getiteld: De rechter is ook maar een mens. In deze in eigen beheer op de markt uitgebrachte roman praat hij goed wat tegenwoordig aangeduid wordt met het verwerpelijke begrip gerechtelijke dwaling. Zelfs misdaadverslaggever Peter R. De Vries die heel gedecideerd de straffe vinger uitstak naar Laurens in ...

het kader van de weduwe moord, beroept zich thans op zijn menselijke vergissing nu wetenschappelijk is komen vast te staan dat laurens de weduwe nimmer kan hebben vermoord. Daarvoor kon een ieder met De Vries slaags raken indien betrokkene het waagde tegenover hem dat  te beweren wat thans pragmatisch is vast komen te staan.

Het- mens- zijn in een publiek beroep voelt buitengewoon gevaarlijk aan omdat het inherent kan zijn aan menselijke zwaktes zoals: haat, antipathie, voorkeur, nepotisme etc. Stel je eens voor dat een rechter die in zijn jeugdjaren altijd een antipathie heeft gekoesterd jegens mensen van etnische komaf en opeens , binnen het spectrum van zijn rechterlijke ambt geacht wordt ontdaan te zijn van alle xenofobische beperkingen. Welke tools zouden gedurende diens RAIO traject moeten hebben bijgedragen  om deze wetsdienaar opeens te mogen beschouwen als clean, integer en rechtvaardig? De Nederlandse rechtsraak die haar goedkeuring wegdraagt van ruim 70% van de Nederlandse bevolking schijnt een ondertoon te kennen van vreemdelingenhaat. Hopelijk niet vanwege de lopende band aan veroordelingen van overwegend en bij voorkeur allochtone verdachten. Het Algemeen Dagblad kopte reeds in 2003 dat Nederlandse rechters allochtone verdachten te gauw een vrijheidsstraf opleggen terwijl autochtone veroordeelden wegens een zogenaamd cellentekort mogen wegblijven . Voor allochtone veroordeelden weet men binnen de bajes desnoods kunstmatig een plek te improviseren.

Er zijn integere Nederlandse advocaten die zich er ongeremd over durven uitlaten. Zij zeggen onomwonden dat zij in hun beroepspraktijk ervaren hoe allochtone verdachten voor een misdrijf strenger worden gestraft dan hun autochtone ambtgenoten die voor eenzelfde misdrijf er met een sissertje weg kunnen. De advocaten zeggen op hun beurt dat etniciteit een enorme impact heeft op de beslissing van de rechter. Rechters zouden volgens de advocaten mededelingen van allochtonen gauw afdoen als een leugen. Op deze wijze betreuren zij hoe burgers die onverlet een vrijspraak verdienden, werden veroordeeld. Het gaat niet altijd om het strafrecht maar tevens om het bestuurs- en civielrecht waarmee allochtone schuldeisers en gedaagden werktuiglijk het onderspit moeten delven, dit geheel tegen het weerwil en verwachting van de goedbedoelende advocaten. De rechters hebben er geen erg in dat hun uitspraak hierdoor diametraal zou komen te staan op de EU-rechtsregels.   

Strafrechtonderzoekers  Hilde Wermink, Jan de Keijser en Pauline Schuyt  deden een kwantitatief onderzoek naar de rol van de specifieke kenmerken van daders in een Nederlands strafproces.  Zij hebben op basis van directe observaties tijdens strafzittingen van de politierechter voor het eerst onderzocht of de rechtspraak universeel, onbevangen , neutraal en pragmatisch zijn. Daders met een Nederlands uiterlijk die ook de Nederlandse taal spreken blijken de minste odds te hebben om veroordeeld te worden tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf. In vergelijking met die groep zijn de odds om veroordeeld te worden tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor daders met een buitenlands uiterlijk die de Nederlandse taal spreken ruim vijf keer hoger. Voor daders met een buitenlands uiterlijk die ook nog eens de Nederlandse taal niet machtig zijn, zijn de odds om achter de tralies te verdwijnen maar liefst twintig keer hoger.

Iemand die de ruimte van een wetshandhaver of wat die ook mag wezen van beroep, binnen  wandelt  ontwaart reeds in eerste oogopslag reeksen boeken in de ruimte uitgestald , verder  juridische catalogi, wetenschappelijke handwerken op het gebied van het recht, juridische tijdschriften, etc.  je zult als leek gauw willen denken dat rechters die recht spreken meer dan normaal intellectueel zijn uitgerust. Ik vrees echter dat hobby wetbeoefenaars beter op de hoogte zijn van de wetgeving dan rechters zelf met hun bekakte Raio-traject dat ze achter de rug denken te hebben. Wat heb je aan zo’n geestelijke wasstraat als rechters zich in de praktijk enkel laten leiden door antipathie en vooringenomenheid, welke gedraging zelfs door advocaten wordt geaffirmeerd.

Het is jammer dat rechters het laatste woord hebben maar tegen het decor van de door rechters zelf toegepaste polarisatie zou het een kritische daad van rechtvaardigheid zijn indien er een onderzoeksbureau van wetenschapsfilosofen en onderzoeksmethodologen in leven zou worden geroepen om gerechtelijke uitspraken te mogen toetsen op een correcte toepassing van het vak onderzoeksmethoden en wiskundige logica. Rechters en anderen van de rechtenfaculteit hebben zich tijdens hun studietraject niet hoeven te laten kwellen door deze buitengewoon belangrijke vakgebieden waardoor het ook niet rechtvaardig is dat een veroordeelde het met deze op amateurisme en willekeur gegrondveste uitspraak moet doen. Een op onrechtvaardige grondslag veroordeelde verdachte moet de kans geboden krijgen om zijn onschuld op een andere wijze te mogen bewijzen. Dit zou heel wat procedures en proceskosten kunnen schelen.  
 

 


We hebben 410 gasten online

Polls