NoSpang.com

De ontspoorde Sergeantencoup van 1980 E-mailadres
dinsdag, 25 februari 2014 15:11

COLUMN - Op 25 februari 1980 werd de democratie in Suriname weggeschoten door 16 sergeanten onder leiding van sergeant Desiré Delano Bouterse. Met de machtsovername werd de dictatuur gevestigd in Suriname. Deze ordinaire sergeantencoup wordt als een ernstige aanslag op de democratie en rechtstaat beschouwd. De Sergeantencoup was absoluut geen revolutie, want de omwenteling werd niet ondersteund door brede lagen van het volk. Een revolutie is een plotselinge en ...

meestal onverwachte drastische verandering van het politiek klimaat. Het is een politieke en sociale ordening die meestal gesteund is op de werkelijke wil van het volk, die op meer of minder gewelddadige wijze tot stand komt en die een breuk vormt met de grondwettelijke regels.

Een staatsgreep of coup, is de plotselinge, illegale afzetting van een regering, meestal door het leger of delen ervan om de afgezette regering te vervangen. Derhalve is het evident dat de omwenteling op 25 februari 1980 geen revolutie maar een coup was. De recente gebeurtenis in Oekraïne kunnen we aanmerken als een revolutie want brede lagen van de bevolking ondersteunen de oppositieleiders. Niet te vergeten de revolutie in Libië, de Egyptische revolutie en de Jasmijnrevolutie in Tunesië. 

Wie of wat gaan we op 25 februari herdenken? Gaan we de beschermers van de democratie en rechtsstaat of de ordinaire Sergeantencoup herdenken? De personen die hun leven hebben gelaten bij de bescherming van de democratie en rechtsstaat moeten herdacht worden en niet de zogenoemde revolutie. De slachtoffers zijn in vergetelheid geraakt. Het is een grote schande voor land en volk, om de sergeantencoup van 25 februari te herdenken.

Een jaar na  de coup bleek al gauw dat de sergeantencoup, de zogenoemde revolutie, als een tram was ontspoord. De coup was een kwalijke geest, een coup waar niemand greep op had. De aftakeling van alle zekerheden en de ontrafeling van elke vorm van autoriteit ging hortend en stotend. In december 1982 brak een donker tijdperk aan waar schending van mensenrechten zoals  moord, censuur, foltering, marteling, te kort aan basis goederen, waren schering en inslag.

Na de moorden in december 1982 was er natuurlijk  terechte kritiek op het leger. Het had vuile handen: eigen belang in de economie, ernstige mensenrechtenschendingen, dus meer dan genoeg redenen om de militaire machthebbers te wantrouwen. Twee  jaar na de coup keken de meeste mensen machteloos toe,  voelden zich slachtoffer van de teloorgang van het land. De zogenoemde revolutie, gemaakt onder de vlag van de vrijheid en gelijkheid sloeg om in dictatuur.

En de ware betekenis van de “revolutie” raakte in de vergetelheid. De prachtige beloften en droombeelden van de militaire machthebbers verdwenen als sneeuw voor zon. De laatste glimlach op het gezicht van de bevolking verdween voor lange jaren.  In 1987 werden de militaire machthebbers door het volk naar de kazernes verwezen, echter bleven ze de touwtjes achter de schermen trekken waardoor de burgerregering niet veel kon doen. De militaire machthebbers lieten in 1987 een economische mesthoop na voor de volgende regering. De nieuwe aangetreden regering stuitte vaak op de beruchte “blinde muur” van de militaire top.

Na herstel van de economie door de regering Shankar namen de militaire machthebbers de macht weer in handen. Onder nationale en internationale druk werden er verkiezingen gehouden en de militairen werden weer naar de kazernes verdreven. In 2010 hebben exponenten van de militaire machthebbers van de jaren ’80 de regeermacht verkregen middels verraad van enkele politieke partijen. Tot op heden heeft deze regering weinig gepresteerd, maar de president vraagt nog een kans om president te worden.

Ik ben ervan overtuigd dat  president Bouterse, het ontspoorde beleid niet meer op het juiste spoor kan zetten. Wie niet kan presteren moet maar het veld ruimen, en het volk zal in mei 2015 bepalen dat president Desi Bouterse naar huis gaat. In de afgelopen dagen heeft meneer “Bakana Tori” met zijn trawanten geprobeerd de bevolking te indoctrineren middels goedkope praatjes over de Sergeantencoup.

Cliff Limburg, alias Limbo, probeerde een mooi sprookje op te hangen rondom de Sergeantencoup, daarbij schroomde hij niet om leugens over de VHP te verkondigen. Echter is zijn droomverhaal mislukt, de bevolking heeft hem door dat hij alleen maar leugens vertelt. Om zijn sprookje geloofwaardig te laten overkomen riep hij de hulp in van de ex-super minister Winston Caldeira, de overloper Richard Kalloe, ene Sloote en de ex-militair Laurens Neede, de man die wegens verkrachting werd veroordeeld tot 3 jaar gevangenisstraf.

Bij de herdenking van de sergeantencoup van 25 februari 1980 sprak de president stoere taal, later zal het blijken dat het een grote bluf was, hij zal in alle talen zwijgen. President Bouterse: "een vrijpostige ambassadeur" krijgt morgen een brief om zich te verweren. Als hij dat niet goed kan doen, kan hij zijn biezen pakken en weggaan. De ambassadeur wil er alles aan doen om de verkiezing niet door te laten gaan, omdat de “andere president” nog niet klaar zou zijn. 

Het is nu duidelijk: President Bouterse voelt de hete adem van de “andere president” in zijn nek. Een kat in het nauw maakt rare sprongen.
(Naipal, A.I.)

 

waarom zijn ze allemaal zo boos op bouterse?! elke dag weer piet lut gezeur over 1 en het zelfde ding.

 


We hebben 228 gasten online

Polls