NoSpang.com

'Corpulente bankrekening' E-mailadres
dinsdag, 13 augustus 2013 14:11

COLUMN - Henkie had nog maar drie maanden te leven. Hij had altijd hard gewerkt. Had nauwelijks tijd voor zijn gezin. Als hij thuis was, wensten de kinderen dat hij tijd kon hebben om met ze te spelen of bezig te zijn. Zijn vrouw had ook graag meer tijd willen hebben om met hem te kunnen praten. Zelfs de vakanties waren allemaal werk, werk, en nog eens werk. Zijn jongste dochter Samantha had een keer zelf gezegd : “Papa, ik wenste dat ik uw telefoon was dan kon ik tenminste dicht bij u zijn.” 

Hij keek haar aan en vond haar zeer brutaal. Het drong niet door wat ze aan hem probeerde te vertellen. Het spookte in zijn hoofd, hij had nog maar drie maanden te leven. Na alles wat hij gedaan had. Zijn bedrijf was een zeer gerenommeerd bedrijf.

Zoveel concessies had hij alleen op zijn naam, goud, hout. Hij was een man van aanzien. En nu hadden de doktoren hem verteld dat hij nog maar drie maanden te leven had. Met al zijn geld kon hij niets en helemaal niets meer doen om zijn leven te verlengen. Hij keek naar zijn vrouw en kinderen. Hij had voor elk van zijn kinderen een woning en vette bankrekening. Hij wilde nog zoveel doen, op zijn oude dag. Hij had er het geld voor, maar niet de tijd.

Hij riep zijn vrouw en zei: “Als ik dood ben, wil ik dat je alle geld dat ik op mijn eigen rekening heb, in mijn kist bijleg.” Zijn vrouw stemde met hem in. Op de dag van de begrafenis, plaatste ze een heel mooie gouden doos in de kist, het paste er  net in.  Sommige van de aanwezigen wisten wat ze haar man beloofd had en hadden het niet goed gekeurd.  Els had echter een bepaalde vorm van gehoorzaamheid naar haar man toe ontwikkeld in de loop van haar huwelijk met hem. 

Een paar dagen na zijn begrafenis kwam haar boezem vriendin, Marie, bij haar langs. “Els” zei ze, “Je hebt toch niet echt gedaan wat hij vroeg?”
“Ja zeker”,  zei Els. “Dat heb ik wel gedaan.”  “Ik ben naar de bank geweest, heb gekeken hoeveel geld hij had.” “ In de miljoenen!”  “Ik heb mijn man zijn laatste wil ingewilligd.”
“Ik heb van het geld een cheque uitgeschreven en dat in de doos en in de kist gedaan!
Marie, “kwam niet bij van het lachen.

Soms vechten wij in het leven om bezittingen te hebben. We behandelen anderen als vuil, schreeuwen, vechten. Zijn roekeloos, onbeschoft. Willen steeds meer en meer en meer. We gunnen onszelf geen rust. We gunnen anderen niets. Alles wat in het leven is, willen we. Soms lijken wij Rupsjenooitgenoeg. We vergeten dat het leven is nu en in het heden. Overal waar wij komen moeten wij laten weten dat wij belangrijk zijn en anderen niet. We vergeten echter een ding. Elk gezond  individu eet en drinkt  hetzelfde, doet zijn behoefte hetzelfde. Als wij doodgaan, gebeurd het zelfde. Wij kunnen niets meenemen het graf in, zijn naakt geboren en gaan ook zo weer terug. Wij kunnen niets wat wij hier op aarde verkrijgen gebruiken in ons graf.

Misschien, heel misschien als wij ons dat zouden realiseren, zouden wij anders omgaan met onszelf, onze tijd en onze geliefden en anderen om ons heen. Misschien zouden wij elke dag het beste uit onszelf en de ander willen handelen. Als we zouden beseffen dat elke dag een geschenk is zouden wij het ook als zodanig invullen. Als wij elke dag bezig zouden zijn om de goede dingen in anderen te willen zien in plaats van op alle slakken zout te willen leggen, zouden wij meer plezier hebben van de dag. Misschien, heel misschien zouden wij dan begrijpen wat het leven inhoudt en nooit bang hoeven te zijn voor de dood.
Arline Blanker:  Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.
 


 


We hebben 467 gasten online

Polls