NoSpang.com

Het mislukte Nederlandse poldermodel E-mailadres
vrijdag, 26 juli 2013 04:03

COLUMN - In Nederland heeft men tijdens politieke debatten het graag over de mislukte multiculturele samenleving maar niemand die durft te erkennen dat de Nederlandse trots ten aanzien van het eigen poldermodel enkel in technologisch opzicht een applaus verdient maar in sociaal opzicht faliekant mislukt is.  De technologische zijde behoeft geen nadere toelichting maar wat de sociale component ervan betreft is het net zoiets als wanneer de lamme de ...

blinde denkt te kunnen escorteren naar ongerepte zonnige oorden. In tegenstelling tot andere Europeanen zijn Hollanders vergelijkbaar met het hoofdpersonage Rocqetin uit Sartre’s roman “Walging “ waarin deze existerend en in zichzelf verzonken steeds afvraagt waar alles wat hij denkt waar te nemen, toe dient. Ergens in de roman  pakt Rocqetin de deurkruk van zijn badkamer beet en wordt hij gewaar door de koude temperatuur ervan.

Hij blijft zich vanaf dat moment afvragen  waarom de deurkruk die zich berustte in haar koude existentie opeens aan haar bestaan werd ontrukt en in diens handpalm een ander leven is gaan leiden. Deze inborst laat zich het trefzekerst herkennen in het oeverloze gezwam binnen de Nederlandse politiek dat vaak over een grammetje meer of minder gaat terwijl men te laf is zich te buigen over veel complexere kwesties.  Over elk minuscuul bedenksel zonder ruggengraat moet er eerst in alle lengte- en breedtegraden worden geredekaveld voordat het implementeerbaar is.

Als we ons kritisch beperken tot het omroepaanbod van Wakker-Nederland/Geen Stijl dan word je op niet meer vergast dan op het dogma : “weg met die en weg met dat “ en als je daarbij enkel de vraag stelt waarom dan vindt men je al links. Hieruit blijkt dat de  rechtse ideologie of hoe die hersenschim ook mag worden genoemd, niet meet voorstelt dan een soort cerebraal terrorisme. Bij terrorisme houdt men er volstrekt geen rekening mee wie wat overkomt als er een aanslag wordt gepleegd maar dat de aanval een noodzakelijk kwaad was , een onafwendbare entiteit die men zou moeten adoreren. Geen Stijl propageert een gedachtegoed dat lijnrecht tegen de verstandelijke verlamming aanleunt en daarbij associaties oproept met een astmatisch visje in een aquarium dat naar meer zuurstof snakt. 

Het sociale gezicht van het poldermodel is één en al autisme. Hollanders zijn geen mensen die verstand hebben van het feit dat er meer is tussen werken en wonen. Werken is voor hen een therapie tot zelfverwerkelijking en wonen is voor hen het gemiddelde tussen begraven liggen en uit het graf herrijzen. Op zich valt hen dit niet euvel te duiden omdat Hollanders van nature echte individualisten zijn. Ze zijn te vergelijken met een plant die je van een zonnig balkon de huiskamer binnen haalt zonder naar haar mening te vragen. Zo zijn Hollanders ook als ze met vakantie naar een exotisch, zonnig land zijn geweest. Ik heb een paar rechercheurs gekend die liggend op het strand in Maleisië tralies in het strandzand aan het tekenen waren in plaats van te genieten van de natuurschoon en van de sensuele halfblote vrouwschoon.

Als we de ontwikkeling in Nederland tegen het poldermodel aanhouden dan zien we  dat de diverse Etno’s die zich in Nederland hebben gevestigd, zich groepsgewijs moeten aanpassen aan de Nederlandse culturele hegemonie . Vanuit de overheid wordt er totaal geen acties ondernomen om de verschillende bevolkingsgroepen te stimuleren om ook met elkaar te leren omgaan. Deze groepen voelden in den beginne automatisch enig verwantschap met elkaar omdat ze tegen het onrecht vanuit de autochtone populatie moesten opbotsen. Thans heeft men de weg in de samenleving dusdanig  weten te vinden dat sommigen onder hen zelfs bezig zijn eigen wegen aan te leggen en waarbij ze verwachten dat de rest zich ook op die weg begeeft. Hierdoor  dreigt er in Nederland een driedeling te ontstaan omdat er geen competitie is meer tussen autochtonen en allochtonen alleen maar tussen allochtonen onderling. Denk maar aan het Culemborg-drama tussen Marokkanen en Zuid Molukkers. Een dergelijk conflict dreigde ook in Den Haag te ontstaan tussen Hindoestanen en Marokkanen. In allebei de gemeentes zou het gaan om een strijd om de agglomeratie .Dit noem ik het George Orwell syndroom.

Wat houdt dit in? George Orwell beschreef in zijn roemruchte novelle “de Boerderij der dieren hoe alle diersoorten met vereende krachten de macht van de mens aan banden wisten te leggen, hoe de  enige zich opeens superieur wanende dierenstam zichzelf kroonde tot machthebber. Gelijk hierna ontspon zich de tweede revolutionaire strijd waarbij de vraag aan de orde kwam wie van de diersoorten de macht op haar beurt zou kunnen overnemen. Kortom, voor de overige diersoorten betekende dit na deze machtswisseling enkel van vlag veranderen in welk geval men niet ontdaan werd van een knevelende hegemonie. Als ik mij niet verkijk op de situatie dan dreigt in Nederland hetzelfde te gebeuren. De Hollander is opeens in plaats van een paar tonen een hele octaaf lager gaan fluiten omdat een enkele grootgebekte, zich tot een hyenaformatie georganiseerde etnische groep de boel naar zijn hand heeft weten te zetten.

Hollanders in de grote steden uit voornamelijk het arbeidersmilieu passen zich niet in de eerste plaats aan aan de gewoonte en het gebruik van de oprukkende etnische groep maar bejegenen hen zelfs met enige deferentie. Het is voor hen aanpassen in omgekeerde vorm. Men spreekt met de spraakklank van de nieuwe machthebber, probeert de gedraging van de machthebber in alle facetten na te bootsen en aangezien het gaat om een machtsgroep met een lichte huidstint is er voor de Hollanders niet zo zeer sprake van een culturele invasie door ongewenste buitenlanders/vreemd geteisem of wat dies meer zij maar van de machtsovername door zogeheten surrogaat Hollanders. Deze surrogaat Hollanders voldoen niet zo zeer aan het criterium waar de zogenaamd tot gewone Nederlanders getransformeerde Surinaamse bevolkingsgroep aan voldoet maar aan het criterium dat vastgelegd is door de Nederlandse proletariërs.

De reden waarom de huidskleur voor de Hollander bij voorkeur zoveel als mogelijk tegen de blanke kleur moet aangrenzen kan enkel en uitsluitend worden verklaard met behulp van literatuur uit het onderdeel van de culturele antropologie, namelijk het biologisch racisme. Een zwarte/donkere teint roept bij de Hollander associaties op met domheid, achterlijkheid, onontwikkeldheid,  onethisch gedrag , onbetrouwbaarheid, criminele inborst etc. Het is daarom begrijpelijk waarom de Hollander de Islamitische bevolkingsgroep veel liever als onderhandelingspartner heeft dan een zwarte Antilliaan en/of Surinamer. Men strijkt enkel zeer graag neer op hun grondgebied om zich er permanent te vestigen. Want daar vindt men vrede en rust.
Rabin Gangadin


 


We hebben 866 gasten online

Polls