NoSpang.com

Gevangen in woorden E-mailadres
maandag, 01 juli 2013 16:42

COLUMN - Kids zijn kids. En soms kun je voor de meest ingewikkelde vraagstukken bij hun terecht en vragen hoe ze erover denken. Neem nou mijn kleine boef, prins Benyamin. Op een of andere manier houdt hij ervan zijn oudere zus te jennen. Zij op haar beurt heeft een echt zacht en geduldig karakter. Tja, boys will be boys zeggen ze vaak. Een van de keren dat hij weer bezig was zijn zus te jennen en ze er duidelijk last van had, liet ik hem weten dat ik niet van zijn handelingen gediend was.

Ik zei tegen hem en nu moet je sorry zeggen. Waarop Benyamin na wat getreuzel en gemopper zei: Sorry Lany.” Ik vond zijn houding en intonatie wat apart en vroeg hem: “Meen je wat je zegt?” ”Nee, echt niet”, was het antwoord. “Ik moest het toch van u zeggen.” Natuurlijk kreeg hij van mij een preek dat hij anderen geen pijn moest doen of kwetsen en zelf moest inzien om sorry te zeggen als hij verkeerd is geweest. Ik neem mij heilig voor als ouder dit te blijven herhalen. Ze moeten het toch van iemand leren?

Niet echt insubordinatie
Nu heb ik al jaren een recalcitrante houding rond eind februari, april, juli en november. Ik ben absoluut geen anarchist, noch doe ik aan insubordinatie. Stel mijzelf wel vaak vragen waarom bepaalde dingen gaan zoals ze gaan. Wat mij dan ook brengt bij de herdenkingen rond 4 en 5 mei elk jaar. Op de Dam en andere locaties in Nederland. Waarbij men de gruwelijkheden uit de oorlog herdenkt die diepe littekens hebben achtergelaten in de geschiedenis van Nederland, waar Suriname als kolonie ook onder viel. Elk jaar wordt er weer trouw gedacht aan het feit dat zoveel jaar terug, de mensheid tegen zichzelf in opstand kwam en elkaar probeerde uit te moorden vanuit een Superioriteitsgevoel. Dat gebeurde in Suriname, Nederland en Afrika. Waarvan de slavenhandel volgens mijn mening al in Afrika begon.

Ad fundum
Ik  ben al enkele dagen bezig om te schrijven over mijn rede waarom ik niet geloof in het vieren van 150 jaar herdenking afschaffing van de slavernij. Want wat zou ik vieren? Dat mijn voorouders gruwelijkheden hebben meegemaakt meer dan 150 jaar terug. In mijn optiek is het meer een tijd van bezinnen. Stilstaan bij hoe ik nu en altijd om wens te gaan met anderen. Natuurlijk mag ieder voor zich praten en ieder mag zich kleden naar gelang  hij of zij dit wilt. Ik kan en mag alleen praten vanuit mijn optiek. Voor mij is het een gebeurtenis die nooit meer mag plaatsvinden. De woorden die het best hierbij passen zijn inhumaan, infantiel en abject. Dat schrijvende realiseer ik mij dat slavernij nog niet eens helemaal is afgeschaft. Laat mij dan nou net zondagmiddag  jl. hebben geluisterd naar de BNR radio uitzending waarbij men sprak over de rechtmatigheid of onrechtmatigheid van de slavernij en waarom Nederland geen officieel excuus kan bieden. Het wordt een juridisch gevecht. Spelen met woorden. Gaat het nou om spijt of excuus. Want als je praat over excuus dan zou er onlosmakelijk volgen dat nabestaanden een proces kunnen  beginnen tegen de staat Nederland en zo herstel betalingen  kunnen “loswringen.”

Schakels van onszelf
Dat is nou net waarbij ik mij afvraag, wanneer heb je spijt en doe je excuses. Wanneer kunnen wij als mens werkelijk woorden uiten die weergeven dat de slavernij werkelijk is afgeschaft Want gaan wij niet gewoon door met de predominerende factoren te creëren die aan de grondslag liggen van slavernij: haat, status, macht, rijkdom, minachting, superioriteitsgevoel, wellust. Vult u het rijtje maar zelf aan. We vieren afschaffing van 150 jaar slavernij maar staan onszelf toe toch geketend te zijn aan waanideeën. Keti koti, de ketting is los en toch maken wij onszelf soms met onze nek of met handen en voeten vast aan personen, ideologieën, materiële zaken. Wij willen feest en kunnen ons op dossen in kleding die wij met trots dragen. Kleding die ontworpen is om andere redenen dan wij ons realiseren. Feest, feest en als de dag voorbij, wat is er dan werkelijk verandert.

Memoires
We pakken ons oude leventje op en laten de roes aan ons voorbij gaan. De echte rede van hetgeen we gevierd hebben gaat voorbij zonder de essentie te bevatten van waarom. Precies zoals wij het doen met alle andere hoogtij dagen; Kerst, Pasen, Vader- en Moederdag en noem maar op. Misschien wordt het dan tijd dat wij het derde vers van het volkslied aanleren. Het vers dat bijna niemand nu nog kent. Mijn moeder heeft het ons aangeleerd. “Meki den pikin fu Amba. No fergiti den afo
Yaw, Kwamina nanga Kwami Memre te den kriboi bro. Sranan a ben koste brudu, Fu Kwami nanga Abeni. Den ben wroko leki asi. Ya na so Sranan ben kon. “

Bona of mala fide
We hebben niet door dat het woord emanciperen oproept tot een bewustwordingsproces anders dan wat wij tot nu toe koesterden. We hebben niet door dat wij elke ochtend moeten bezinnen en ons voornemen er het beste uit te halen zonder een ander als slaaf of minderwaardige te behandelen. Dat wanneer wij in de spiegel kijken dat wij onszelf toestaan om van de dag een productieve dag te maken. Zonder iemand neer te halen of onze kinderen, ouders, collega's of naasten onbeschoft of onmenselijk te behandelen. Wij dienen eerst onszelf te emanciperen voordat wij dat kunnen doorgeven aan wie dan ook. We praten over herstelbetalingen. Alleen het idee al roept afschuw bij mij op. Want hoe kan je in geld uitdrukkingen het onmenselijk dat mensen is aangedaan? En wie zou de herstelbetalingen moeten doen, Afrika, Nederland, Engeland?

Echt niet!
Tijdens de herdenking 150 jaar afschaffing slavernij was Lodewijk Asscher, nakomeling van joodse ouders, aan het woord. Hij blikt terug en bekent diepe spijt en berouw voor de rol van Nederland ten tijde van de Slavernij. De aanwezigen in het Oosterpark hadden andere bewoordingen verwacht. Sommigen zaten misschien op het puntje van hun stoel. Maar de officiële bewoordingen bleven uit. Ja en daar zullen zij die een officiële excuus verwachten het mee moeten doen. Geen officieel excuus en geen herstelbetaling. Want een excuus dat dwing je niet af, het komt vanuit het humane dat elk mens bij de opvoeding heeft aangeleerd. Stiekem denk ik dan terug aan het voorval met mijn kinderen. Het is onderdeel van normen en waarden die passen in een geciviliseerde gemeenschap. Echter in een tijd van crisis is het spel van woorden een juridische strijd op hoog niveau. Een manier van ontkenning of bekennen van wat wel of niet had gemogen. Herstel betalingen zijn infaam en een regelrechte klap in het gezicht van onze voorouders, want in welk bedrag kun je uitdrukken dat beestachtig optreden dat zij hebben ondergaan? Wie heeft er werkelijk baat bij? Nada, niente!

Deo volente
Zolang niet iedereen zelf besluit om werkelijk die ketting te verbreken die ons verbindt aan zelf destructieve manieren van het menselijk ras, blijven we gevangen in woorden die niet aanzetten tot daden. Zolang we niet zelf die stap nemen om te leren uit het verleden en de kooi openen waarin we gevangen zitten met dure woorden om niet te doen wat gedaan moet worden. Zolang we de kinetische gang van zaken niet opstarten, zijn we nog vastgeketend en is de mogelijkheid van het voortbestaan van slavernij niet verbannen. Als er geen weg is, kunnen wij die maken. Want als wij eerlijk tegen onszelf zijn, dan weten we dat om een verschil te maken je moet durven. Het lef om met tenminste een persoon te beginnen: “Verbeter de wereld, begin bij jezelf.” 

“Zolang de gedachte nog in slavernij is, kan het lichaam nooit vrij zijn. Psychologische vrijheid, een krachtig gevoel van eigenwaarde, de meest krachtige wapen tegen de lange nacht van fysieke slavernij. ( Maarten Luther King)
Arline Blanker
Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.


 


We hebben 430 gasten online

Polls