NoSpang.com

Zwierige, buigende bamboe E-mailadres
vrijdag, 03 mei 2013 21:24

COLUMN - Tijdens onze vakantie in Kenya en Tanzania was iets mij sterk opgevallen. De meeste families die we bezochten waren artsen of diplomaten. Hun personeel bestond voornamelijk uit familie die of bezig was te studeren of het fijn vond op die manier hun geld te verdienen. Vriendelijkheid en gastvrijheid waren als nummer één aanwezig. Kenmerken die voor altijd gegrifd staan in mijn geheugen. Ongewild vergeleek ik de situatie, als toerist, met de Surinaamse mentaliteit die mij was opgevallen ...

onder een bepaalde groep.  De veelal opgeheven borsten die ik in Suriname onder deze gelederen op had gemerkt, waren in elk geval tijdens onze vakantie in dit gedeelte van Afrika niet waarneembaar. Zou best ook kunnen dat in de drie weken dat wij er waren men continu acteerde. In elk geval was de houding naar anderen, personeel en niet familie mij sterk opgevallen. Een van liefde, nederigheid, geduld en acceptatie. Dat is mijn persooonlijke ervaring geweest. Dit neemt niet weg dat er ongetwijfeld in Suriname ook onder deze noemer soortgelijke gevallen zullen zijn, die arrogantie schuwen.

Reflexie                                                                                             
Arrogantie en trots kunnen ontstaan door iets teveel hebben of iets niet hebben, waardoor je houding vooral naar de ander toe, een belangrijk factor wordt.  Je vergeet dat de persoon die je in de spiegel aankijkt in de ochtend, de persoon is die je de rest van de dag met je meeneemt. Je vergeet de gouden regel in het leven; de andere te behandelen zoals je zelf behandelt wilt worden.  Je trapt en beledigd en kwets en er lijkt geen eind aan te komen.

Eigen graadmeter                                                                                   
Meestal heb je niet door dat je tekeer gaat omdat degene die van je houden soms bang zijn je te vertellen dat ze je houding eigenlijk niet prettig vinden, maar omdat ze van je afhankelijk zijn op een of andere manier dan slikken ze de beledigende en kwetsende zaken als zoete koek. Of kijken naar je met een soort gene lafu. Je hebt niet door dat je eigenlijk verslaafd bent en gevangen zit in in een egocentrisch centrum. Je kijkt minachtend naar een zwerver, een verslaafde of alcoholist en denkt: “Ah, bah, dat zou mij nooit overkomen.” Niet wetende dat je zelf in de kooi zit van verslaving, die misschien niet meteen vernietigend werkt, maar die in de long run merkbaar zal zijn.

Flexie                                                                                                           
Als we om ons heen zouden kijken zouden we zelfs in de natuur kunnen zien dat ook bij de bomen die fier omhoog staan, door weer en wind hebben geleerd wat het betekent flexie te zijn. Hierbij denk ik vooral aan de bamboe. Als er een harde wind waait, buigt die diep, diep, bijna tot de grond, echter verliest het zijn naam niet en ook niet waarvoor het gebruikt kan worden. Het wuift naar zijn voorbijgangers en als je goed kijkt vertelt het een verhaal. Elke segment heeft iets speciaals meegemaakt.  Van vriendelijkheid, flexibilteit en bruikbaarheid. Zo sierlijk. 

Mens zoals alle mensen                                                                       
Het zou ons als mens ook sieren om die flexibiliteit in ons leven te adapteren, te laten zien. Onze vriendelijkheid kan niemand van ons afpakken, want het is deel van ons. Ongeacht de persoon die bij ons in de buurt is, kunnen we laten zien dat wij in de eerste plaats mens zijn. Een mens, zoals alle anderen. Het maakt niet uit welke functie wij bekleden. Het is humaan te laten zien dat je humaan bent.

Wijze leraar                                                                                                  
Dit brengt mij terug naar mijn studententijd. Waar ikals bijbaan in de huishouding werkte. Vloeren boenen, kamers schoonmaken. De blikken die je soms passeerden en de manier waarop er naar je gekeken werd. Gelukkig heb ik nooit iemand de gelegenheid gegeven mij als een “nobody”te laten behandelen. Mede gesterkt door het verhaal dat ik ooit hoorde.  De leraar had een aparte manier van lesgeven. Hij gaf weleens een impromptu proefwerk. Bij zo een gelegenheid had hij een hamvraag ingelast. Iedereen ging heel makkelijk door de vragen heen. Totdat hij de laatste vraag stelde. Wat is de naam van schoonmaakster van de klas?

Die vrouw met grijs haar                                                                    
Hij maakte zeker een grap, iedereen keek hem vol ongeloof aan. Niemand schreef door. Iedereen stopte. Ja ze hadden vaker de klas als een bende achter gelaten, het werd toch schoongemaakt. En tja niemand had ooit de tijde genomen een praatje met de interieur verzorgster te maken. Het was toch haar werk, en tja daar praat je niet mee. Ze hadden haar wel gezien. Een beetje grijs haar. Ze lachte altijd, maar niemand kon op haar naam komen. De proefwerk blaadjes werden ingeleverd. De laatste vraag was bij iedereen leeg.

Iedereen is van betekenis                                                                           
Voordat de les helemaal voorbij was, vroeg een student als de laatste vraag meetelde. “Absoluut!”antwoordde de leraar. “In je carriëre zal je diverse mensen tegenkomen.”  “Iedereen is van betekenis.” “ Ze hebben allemaal je aandacht en zorg nodig en op een of andere manier dragen ze allemaal mee aan je karaktervorming.”  “Als je het beseft of niet.”  “Al is het enige dat je doet een glimlach geven en groeten.” “Kijk nooit neer op iemand alleen als het is om ze omhoog te helpen.” Aan het eind van het schooljaar, wist iedereen hoe ze heette. Hilda.   
E-mail: Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.


 


We hebben 732 gasten online

Polls