NoSpang.com

De nicht van Narsingh Balantsingh E-mailadres
maandag, 28 januari 2013 01:00

COLUMN - Narsingh belde als presentator in zijn programma Ohm bij zijn oudere nicht aan. Een vlot uitziende hindoestaanse dame van middelbare leeftijd opende, en gaf hem een Surinaamse brasa. Een stevige omhelzing die langer wordt aangehouden dan de Nederlandse en die bij het moment voor loslaten, nog even steviger wordt aangedrukt. De cameraman richtte zijn shot op het gezicht van zijn nicht. Zij keek bedroefd ...

 

 

uit haar ogen. Vervolgens kwam een dressoir met portretfoto's en een knuffelbeer in beeld. "Ik weet niet of het gaat lukken", zei de nicht met een brok in haar keel.

"Jawel" zei Narsingh, terwijl hij zijn blik ook tot de foto’s richtte en daarna diep zuchtte.
"Ik heb die beer voor hem gekocht, toen hij nog veilig in mijn buik zat".
Narsingh knikte.
"Hij was een gezonde, levenslustige jongen", vulde zij verder aan.
Narsingh leek zijn best te doen, zijn tranen te bedwingen.

Ze gingen hierna naar de plek des onheils, een doodgewone weg in Rotterdam met daarnaast een strook van parkeerplaatsen.
"Hij stapte uit de auto en stak over", zei de Hindoestaanse en wees naar de plek waar een zebrapad lag.
"En toen?" vroeg Narsingh twijfelend, beseffende dat hij ook de taak had goede televisie te maken, die naast informatief ook tranentrekkend zou moeten worden.
"Een auto trok sportief op...met een vaart....en zag mijn zoon niet".

Narsingh had de neiging om een arm om haar heen te slaan, maar moest in zijn rol als objectieve interviewer blijven.
Zij vulde aan dat haar zoon op de IC was beland, maar dat de strijd eigenlijk al gestreden was.  

Tussendoor kwam in een fragment een pandit aan het woord, die zich uitliet over de kwalijkheid van donorschap. Volgens hem is een toekomstige gereïncarneerd leven, minstens zo belangrijk als het huidige leven en dat aarom de dood niet als negatief moet worden ervaren.

Ik zag Narsingh zich verbijten en vroeg me af, wat de strekking zou worden van de nicht en haar zwaargewonde zoon. Zou hij in leven kunnen blijven met een donorhart, long, of lever? Zou de tante dit afwijzen vanwege haar gedeelde opvatting met de pandit? Zou zij de dood van haar zoon, niet als einde ervaren, maar als begin van een nieuw leven, in welke vorm of op plek dan ook ter aarde?

Ik kon het niet geloven, daar had ze teveel verdriet om. Dat kon ik aflezen van haar gezicht. Gelukkig kwam er ook nog een geleerde in beeld. "Een leven redden, dat is toch het mooiste wat je kunt doen?" schreeuwde de man luidkeels tegen Narsingh. Hij deinsde ervan achterover, kreeg er eventjes de slappe lach van, maar trok zijn gezicht als snel daarna weer in een plooi. De laatste scene vond plaats bij de nicht thuis. Zij vertelde haar neefje Narsingh, hoe donorschap levens hebben gered.

" De artsen vertelden dat er geen oplossing meer bestond voor onze zoon en stelden mij de vraag of zijn organen beschikbaar worden gesteld. Zonder na te denken zei ik 'ja', alsof een innerlijke kracht me die wijsheid gaf, of dat het mijn zoon zelf was, die namens mij, deze beslissing nam".

Wat een emotionele ontknoping, dacht ik. Een traan die Narsingh graag zou willen laten, maar dit vanwege journalistieke neutraliteit niet kon, liet ik namens hem vloeien.
"We hebben zijn lever, longen, alvleesklier en hart afgestaan", zei ze.

"wat is er daarmee gebeurd?" vroeg Narsingh met een haperde stem. Nu besefte ik dat Narsingh de afloop al kende, omdat haar zoon, zijn neefje moest zijn geweest. Zij haalde een brief tevoorschijn van het ziekenhuis, waarin werd uitgelegd waar de organen van haar zoon voor zijn gebruikt.

Zij las de brief vreugdevol voor, alsof het een tekst was uit een geboortekaart. "De linkerlong hebben we gebruikt voor een man die drie jaar op de wachtlijst stond, met hem gaat het goed. Het hart hebben we gebruikt voor een man van 36 die vier jaar op de wachtlijst stond. Met hem gaat het nu erg goed. De lever hebben we ....." De nicht werd overmand door verdriet en staakte met voorlezen.

Narsingh sloeg een arm om haar heen en nam het over.
"De lever hebben we in tweeën opgesplitst….”

Hij slikte en las hakkelend verder als een kind dat net leert lezen….Een deel ervan hebben we gebruikt voor een jonge man….. Met hem gaat het goed…… Het andere deel hebben we gebruikt voor een baby van een jaar, die heeft het na de transplantatie helaas niet gered. Narsingh keek zijn nicht diep in haar ogen aan, hij knikte geruststellend en het bleef stil.
Nicht van Narsingh Balantsingh, u bent mijn held.


 


We hebben 934 gasten online

Polls